!...درنگ

درنگ نفرماييد!

ya-karim — Mon, 25 May 2009 09:32:16 GMT

تعطيل شد!

باز آمدم چون عيد نو

ya-karim — Mon, 02 Mar 2009 21:29:18 GMT

سلام بر حضرت سلام

و سلام به همراهان ياكريم

ياكريم پرنده ايه كه فقط فكر رسيدن بود

كوچ كردنو از پرستوها ياد گرفت

خيال مي كرد همه براي رسيدن بايد كوچ كنن

بماند كه حاصل اين كوچ ناوقت جز پر و بالي خسته و زخمي براش نداشت

اين كوچ فقط دورش كرد

حالا ياكريم فقط به لونه فكر مي كنه

مي خواد برگرده

اما اينجا ديگه جايي براي موندنش نيست

اينجا مثل قفس شده

اينجا بوي غربت ميده

بوي تنهايي

بوي گذشته اي كه شيرين بود اما تلخ شد

دوستاي با معرفت و زلالي كه همراهيش كردن توي طوفان و نسيم رو هنوز به خاطر داره،

به اونا بازم پر ميزنه اما مي خواد همه همسايه هاي سنگيش رو فراموش كنه

مي خواد تو لونه اي كه از نو مي سازه پر بزنه به آسمون سبزِ سبزِ سبز

مي خواد دوباره نجوا كنه

براي دوستاش ادرس نجواها و پرپراشو مي ذاره

از همه مهربونايي كه اين مدت تنهاش نذاشتن ممنون

ياس مهربانم - صاحبدل همدلم- نوراي دوست داشتنيم - باران دوست همراهم- ساقي رضوان عزيزم- نرگسي جان- حوريب نازنين- جناب اردشير مهربان و جناب سيد بزرگوار

خداحافظ

ya-karim — Mon, 07 Apr 2008 20:15:18 GMT

یا انیس من لا انیس له !

پ.ن 1 : با اشتیاق زیارت یاران همدل گذشتند انگار تنها دل من از عاشقی بی نصیب است

پ.ن ۲: آرزویی برای گلدان نمانده خیلی وقت است که دست و قلم به نوشتن نمی رود تنها ترسی عمیق وجودم را گرفته هرچه بگویم هذیان می شود امشب تبم بالاست دعا کنید دل بیمارم یا شفا بگیرد یا پر ...

حلالم کنید
خداحافظ همين حالا...

ياكريم-۱۹فروردين۱۳۸۷

محراب

ya-karim — Sun, 30 Mar 2008 23:42:18 GMT

بی تــو اینجا همه در حبس ابــد تبعیدند

سالـها هجری و شمسی همه بی خورشیدند

تـــو بیــایی همه ساعتـــها ، ثانـــیه ها

از همین روز ، همین لحظه، همین دم، عیدند

برای دیدن عکس در اندازه واقعی کلیک کنید !

مهربانا

گلدان آرزوهای مرا به خشکی منشان

و نردبان امید را از زیر پای دلم مکشان

و تا پایان این راه بی پایان مرا به خود وامگذار

و دستم را بـــگیر

ماه تنهايي

ya-karim — Mon, 17 Mar 2008 13:56:49 GMT

امروز دلم سراغ تو را گرفت

گفتم:

ببين گوشه آسمان ماه را

چه تنهاست ...

باز هوای حرمت آرزوست

ya-karim — Wed, 27 Feb 2008 21:18:18 GMT

يا انيس من لا انيس له

دلـتنگـــــــــــم مولا

الا اي سرّ ني در نيـنـــــــوايت

..............................ســــرت نـــــــــــــــــازم

..............................................به ســر دارم هــــــــــــــــوايت

ســرگــشته

ya-karim — Tue, 26 Feb 2008 08:00:18 GMT

يا انيـس من لا انيـس له

امروز هوا ســـردتر است

و مــن

از ديـروز ســرخ تـرم

در ميان سيـــــاهي

سر در قلبـــم فـــرو مي برم

با هم آرام مـــي بــاريم

بـــالـــهـايــم كـــــــــو ؟؟؟

--------------------------------------------------

پ.ن : ما را ز دعا كاش نسازند فراموش رندان سحرخيز كه صاحب نفسانند

ياكريم۷اسفند۱۳۸۶

دانــــايي بهشت است !

ya-karim — Tue, 12 Feb 2008 12:18:18 GMT

خدایا ! دانایی را چراغ راهمان كن

جهنم تاریک بود. جهنم سیاه بود . جهنم نور نداشت. شیطان هر روز صبح از جهنم بیرون می آمد و مشت مشت با خودش تاریکی می آورد. تاریکی را روی آدم ها می پاشید و خوشحال بود، اما بیش از هر چیز خورشید آزارش می داد. خورشید، تاریکی را می شست. می برد و شیطان برای آوردن تاریکی هی راه بین جهنم و روز را می رفت و برمی گشت. و این خسته‌اش کرده بود.

شیطان روز را نفرین می کرد. روز را که راه را از چاه نشان می داد و دیو را از آدم. شیطان با خودش می گفت: کاش تاریکی آنقدر بزرگ بود که می شد روز را و نور را و خورشید را در آن پیچید یا کاش …

و اینجا بود که شیطان نابینایی را کشف کرد: کاش مردم نابینا می شدند. نابینایی ابتدای گم شدن است و گم شدن ابتدای جهنم.

***

اما شیطان چطور می توانست همه را نابینا کند! این همه چشم را چطور می شد از مردم گرفت! شیطان رفت و همه جهنم را گشت و از ته ته جهنم جهل را پیدا کرد. جهل را با خود به جهان آورد. جهل ، جوهر جهنم بود.

***
حالا هر صبح شیطان از جهنم می آید و به جای تاریکی، جهل روی سر مردم می ریزد و جهل ، تاریکی غلیظی است که دیگر هیچ خورشیدی از پس اش بر نمی آید. چشم داریم و هوا روشن است اما راه را از چاه تشخیص نمی دهیم . چشم داریم و هوا روشن است اما دیو را از آدم نمی شناسیم.

وای از گرسنگی و برهنگی و گمشدگی.

خدایا ! گرسنه ایم ، دانایی را غذایمان کن

خدایا ! برهنه ایم ، دانایی را لباس مان کن.

خدایا !گم شده ایم ، دانایی را چراغ مان کن.

***
حکیمان گفته اند: دانایی بهشت است و جهل ، جهنم. خدایا ! اما به ما بگو از جهنم جهل تا بهشت دانایی چند سال نوری، رنج و سعی و صبوری لازم است !؟

خانم عرفان نظر آهاری - پنجشنبه، 15 آذرماه 1386

هجـــــرت

ya-karim — Sat, 26 Jan 2008 12:35:18 GMT

مشق آب

ya-karim — Thu, 10 Jan 2008 22:29:18 GMT

بسم رب الحسین(ع)

آسمان خم شده تا بوسه زند مویش را

ماه دیدست در آیینه او رویش را

تشنه لب آمده آورده به قربانگاهت

گردن عاشق هفتاد دو آهویش را

لاله با یاد تو از جام تهی می نوشد

چشم نرگس به تو مدیون شده سوسویش را

آسمان مشک به دندان مهی خواهد داد

که زمین پل زده بر دجله دو بازویش را

خنجر و حنجره سرخ تو...(وا فریادا)

آه ای خاک به ما هم برسان بویش را

ماه در کاسه خون...خون خدا در صحرا

آسمان آمده با بوسه زند مویش را

*خانم نغمه مستشار نظامي

۳۰/۱۰/۸۶

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام :

كسى‌ كه‌ بخواهد از راه‌ گناه‌ به‌ مقصدى‌ برسد ، ديرتر به‌ آروزيش‌ مى‌رسد و زودتر به‌ آنچه‌ مى‌ترسد گرفتار مى‌شود .
        (بحار الانوار، ج‌ 78، ص‌ 120)

آگاه‌ باشيد كه‌ يكى‌ از نعمتهاى‌ الهى‌ بر شما حاجات‌ و نيازهاى‌ مردم‌ به‌ شما است‌، پس‌ از اين‌ نعمتها بيزار نشويد كه‌ برمى‌گردند و به‌ جاى‌ ديگر مى‌روند.

        (بحار الانوار، ج‌ 78، ص‌ 121)

كسى‌ كه‌ براى‌ جلب‌ رضايت‌ و خوشنودى‌ مردم‌، موجب‌ خشم‌ و غضب‌ خداوند شود، خداوند او را به‌ مردم‌ وامى‌گذارد.
(بحار الانوار، ج‌ 78، ص‌ 126)

راستی آیا

کودکان کربلا، تکلیفشان تنها

دائما تکرار مشق آب! آب!

مشق بابا آب بود؟

* مرحوم قیصر امین پور

۲۱/۱۰/۸۶