يا‌صاحب‌الزمان

اين دل اگر كم است بگو سر بياورم

يا امـر كن كه يك دل ديگر بياورم

مـولا خلاصه عـرض كنم:دوسـت دارمـت

ديگـر نشـد عبـارت بهتــر بيـاورم

يــا لطيف

باران كه مي بارد چه قدر دلم به تو نزديك مي شود

احساس زيبايي مرا به سمت تو ميكشد

دوست دارم به بلنداي آسمان دستانم را بلند كنم

و نگذارم قطره اي حتي از ميان انگشتانم بگريزد

قطرات باران كه روي صورتم مي نشيند

گويي دستان پرمهر تو نوازشم مي كنند

و من از دلهاي ابري و غمگين خبري ندارم

چون از شوق تو لبريزم

باران كه مي بارد تو در راهـي و من يقين مي دانم تو نيز عاشـق بارانـي

تو مثل باران بخشنده اي ... نه ! ... باران مثل تو بخشنـده است

از نو مي نويسم

بـاران مثل تو بخشنـده است

و راز شكوه و زيبايي باران در چشمـان تو نهفته است

و من در انتظـار بـاران حضـور تو در چشمان زميني ام،

شعر باران را زيرلب زمزمه مي كنم...

 باران كه مي بارد تو مي آيي

 باران گُل

      باران نيلوفر

            باران مهر و ماه و آئينه

            باران شعـر و شبنـم و شبـدر

باران كه مي بارد تو در راهي

 از دشت شب تا باغ بيداري

     از عطر عشــق و آشتي لبريز

            با ابر و آب و آسمـان جاري

غم مي گريــزد

      غصه مي ســوزد

           شب مي گــدازد

                  سايه مي ميــرد

تا عطر آهنگ تو مي رقـصد

تا شعر بـــاران تو مي گيـــرد

از لحظه‌هاي تشنـه ديـدار

تا روزهاي با تو بـــاراني

غـم مي كُشـد ما را و مي بيـني

دل مي كِشــد مارا و مي دانــي

            دل مي كِشـــد مارا تو مي داني

 ياكريم-۱۶بهمن۱۳۸۵